તથાસ્તુ ભાગ ૨ · ભાગ ૬

તો કે સનાતન છે શું? જે સનાતન છે તેને કેવળ બ્રહ્મ કહીએ છીએ. જે દ્રષ્ટિથી અગોચર છે, બુદ્ધિથી અગમ્ય છે અને વાણીથી અવાચ્ય છે. હું એને પકડી નથી શકતો એટલે ઇન્દ્રિયોથી પણ અગોચર છે. આ કર્મેન્દ્રિય આવી ગઈ, પેલી જ્ઞાનેન્દ્રિય આવી ગઈ. એટલે મારા પકડમાં આવે એવો નથી, જ્ઞાનમાં આવે એવો નથી, મારી દ્રષ્ટિમાં આવે એવો નથી, મારી જાણમાં આવે એવું નથી, મારા શબ્દો વડે હું એને કંઈ કરી શકતો નથી. એવું કંઈક જે છે તેની વાત કરું છું. તે હું છું, એવું બ્રહ્મ છે.

તો પહેલી મર્યાદા એની કઈ તમારી મૂકી શકાય? તો કે, "ભારત! જ્યાં જ્યાં જ્ઞાનની ઉપાસના થાય છે, ત્યાં ત્યાં હું પ્રગટ પ્રત્યક્ષ મોજુદ છું." બ્રહ્મા એવું કહે છે. એની પહેલી મર્યાદા મૂકી, એને સ્થૂળ મર્યાદા. પછી સૂક્ષ્મ મર્યાદા: તો કે, "આ જે બ્રહ્માંડ જે છે, આ જે બ્રહ્માંડ જે છે, આ જે બ્રહ્માંડ છે, તમામ સૂર્ય, ચંદ્ર, તારા, નિહારિકા, નક્ષત્રો બધું આવી ગયું એની અંદર. બધું એ બ્રહ્માંડ હું છું." આ બીજી મર્યાદા છે, એટલી વ્યાપકતા હોય. ત્રીજી વ્યાપકતાની અંદર, "હું અક્ષર છું, ઓમકાર સ્વરૂપે હું અક્ષર છું." અક્ષર એટલે શું? તો કે, અપરિમિત, જેને કોઈ પરિમિતિ ના હોય એવું જે કાંઈ છે, એવું અનંત અપાર, જેનો પાર કોઈ પામી ના શકે તેવું સનાતન એ હું છું.

તો આજથી તમારે એ સમજવાનું કે જ્યાં જ્યાં જ્ઞાનની ઉપાસના થાય છે, ત્યાં ત્યાં હું છું. નહીં કે હું અહીંયા જ છું. આ લોકલાઈઝ ઇવેન્ટ નથી. એમ સમજો, વિદ્યુત બધે જ છે, સૂર્યનો પ્રકાશ બધે જ છે, જેમ પહોંચેલો છે. હવે જો કોઈ પાંદડું આડું આમ ના થયું હોય તો સૂર્યનો પ્રકાશ તો અહીંયા પણ આવવાનો છે. પાંદડું ઊભું થઈ જાય છે તો એ સૂર્યનો પ્રકાશ ત્યાં આગળ પહોંચી શકતો નથી. તો પાછો આમ ભટકાઈને પાછો આમ જાય છે, ઇનડાયરેક્ટ પણ પહોંચી તો જાય જ. એવો સૂર્ય હું છું, એવો બ્રહ્મ સૂર્ય હું છું.

આ કાળ જે છે તેની આપણે વાત કરતા હતા. એમાં અઘાતી કર્મની પણ આપણે વાત કરી હતી. આયુષ્ય વેદનીય કર્મો અને આયુષ્યની વાત કરી હતી. તો આયુષ્ય = વેદનીય કર્મ, હંમેશા આ વસ્તુ હોય છે. હવે આયુષ્ય પૂરું થઈ જાય અને વેદનીય કર્મો બાકી રહી જાય એટલે પછી બીજો જન્મ, પછી ત્રીજો જન્મ. એટલે આમ આઠ ઊભા હોય, સાધકના માટે એક બની જાય, બંધ થઈ જાય. તો આ નામ, રૂપ, ગોત્ર, આ વેદનીય કર્મ = આયુષ્ય હોય છે. દરેકના માટે આ સાચું છે. હવે તમે જો આયુષ્યમાં વધારો કરી શકતા નથી, એ તો ફિક્સ. એમાં મળતું હોય તો એના પ્રમાણે વેદનીય કર્મોની અંદર તમે વધારે વધારો-ઘટાડો ચાહો તો તમે કરી લો, અથવા તો પછી બીજો જન્મ, ત્રીજો જન્મ, ગમે તે કોઈ રીતે તમે ભોગવી લો. આ એની વ્યવસ્થા છે, સૂક્ષ્મની અંદર એને સમજવી જવાની આપણે.

એટલે બ્રહ્મજ્યોતિ રૂપ બને જે માણસ જ્યારે આમ બેસી જાય, તો તે સ્થળે કાળ થંભી જાય છે. તમે ઘણા એવા રેફરન્સ બી છે શાસ્ત્રની અંદર કે એક ઋષિમુનિ હતા તો આમ બેસી ગયા. હજાર વર્ષ સુધીને એમને તપ કર્યું. પણ જાગીને એમને જોવા માંડ્યું, જાગીને આમ જોયું એમને તો એમને એમની પત્ની ના મળી, બાળકો ના મળ્યા. બધાને શોધવા નીકળ્યા એ તો પત્નીને બાળકો કોઈ દેખાતા નહોતા. કારણ કે દસ પેઢી ઓલરેડી જઈ ચૂકી હતી અને આ તો હજાર વર્ષ પછી જાગેલા હતા. તો હજાર વર્ષ પછી જાગીને જુએ ત્યારે બધું જ બદલાયેલું, પરિવર્તન પામેલું હોય. મારે 30 વર્ષમાં બોપલ બદલાઈ ગયું અહીં. શું થયું એ માણસ એનું એ રહ્યો? એના પર મેં વિચાર કર્યો, આવું કેવી રીતે બને? આ શું વાત કરે છે? પછી મને સમજાયું કે સ્પેસમાં ટ્રાવેલ કરનાર માણસની સ્પેસની અંદર જે સ્થિતિ હોય છે, જે ઉંમર હોય છે, જે વય હોય છે, તે થંભી જાય છે જેટલો ટાઈમ ત્યાં હોય છે.

આ તો એનાથી સૂક્ષ્મ તત્વ છે. ત્યાં જો તમે સ્થિતિ કરીને બેઠા હોય તો ચોક્કસ તમારું આયુષ્ય થંભી જાય. અને આ જે બધા પેલા તમારા આવીને ઊભેલા હોય, આઉટસ્ટેન્ડિંગ તમારા બધા કર્મો, તે બધા આવીને ઊભા રહી ગયા હોય શાંત, ડાહ્યા થઈને કે ભાઈ હમણાં તો એ મેડિટેશનમાં છે. બધા ડિમાન્ડ નોટિસ પકડી પકડીને હાથમાં જ ઊભેલા હોય પણ કશું કરી શકાય નહીં. એ મર્યાદા પૂરી થાય તો મારી મેડિટેશન, એ પછી આવો. એટલે ત્યાર પછી એ બધી એક પછી એક ડિમાન્ડ નોટિસો બરાબરની બજવાની ચાલુ થાય તમારી ઉપર. અને તે વખતે તમને એવું લાગે કે યાર, બધા એક હામટા કેમ આવે મારી પર? પણ સામટા એટલા માટે કે તમે જે કરવા બેઠા હતા એનાથી આ બધા જે અલગ અલગ ટાઈમે આવવાના હતા, દરેક પછી ઊભા રહી ગયા તમારા વેટિંગ રૂમની અંદર. અને એ બધાય છે તો હવે ભેગા થઈ ચૂકેલા છે. એટલે હવે એ બધા એક સામટા તમને દેખાય છે.

વાસ્તવની અંદર એવું કંઈ છે નહીં.

એટલે મેડિટેશન જ્યારે તમે કરો તો એટલો સમય તમારા જીવનમાંથી માઇનસ થતો નથી, એડ થાય છે. સમજાયું? 70 વર્ષ જીવવાના છો. 70 વર્ષ જીવવાના હોય તેમાં દાખલા તરીકે તમે 10 વર્ષ મેડિટેશન કરે રાખ્યું હશે, તો તમારા સાથીની ઉંમર જે 80 વર્ષની થશે ત્યારે તમારા 70 પૂરા થશે. વાસ્તવિક રીતે કાળગણનાની અંદર તો 10 વર્ષ તમને આવી રીતના એક્સ્ટ્રા જેને કહેવાય કે વર્લ્ડ કેલેન્ડરથી જોવા જતાં તમને આવી રીતના મળતા હોય છે. મેડિટેશન એટલે આકાશમાં એવો અનુભવ હોય તો એ મેડિટેશન ગણાય. એ મેડિટેશન આ નહીં, એ નહીં. તમે સૂક્ષ્મ આકાશ તત્વને અનુભવ કરતા હોવા જરૂરી છે. તો બાકી આમ બેસીને હું "ઓમ નમઃ શિવાય" કર્યા કરતો હોઉં ને થોડી વાર આંખ ખોલું, પાછો બંધ કરું, પાછું ધ્યાન રાખું, આમ રાખું, આવું જે મેડિટેશન ને એ નહીં, એની બધી વાત નહીં. સૂક્ષ્મ આકાશ તત્વની અંદર તમે આમ એકતાના ભેદતા જ્યારે અનુભવતા હોય ત્યારની વાત છે.

"યુ કેન એડ મોર યર્સ ટુ યોર લાઈફ, કરંટ લાઈફ." ત્યારે તમને એ સત્તા મળી જાય છે કારણ કે તમે બ્રહ્મની સત્તા સાથે એકરૂપ થાવ છો.

ત્યાંથી તમને પાવર મળે છે એટલે તમે પછી આ બધા અને આમ તેમ કરી શકો છો કે, "ભાઈ, તું કાલે આવજે, તું પરમદા આવજે, સો તું આવતા જન્મે આવજે કે તારો હિસાબ પતાવી દઈશ, હમણાં ના આવીશ." પેલો જતો રહે, સંતોષ થાય કે, "ઓકે." તમારે એમ જ કહેવાનું, એને તો આપવાથી મતલબ. પણ પછી તમે વારેવારે પેલા વાયદાને વાયદા જ કરનારા બની જાવ તો પછીથી એ કાનૂન તમને ત્યાં આગળ ફેસિલિટી આપી શકે નહીં. તો પણ પહેલા કહેવું પડે, પણ એ માટે તમારે પાવર પહેલા ત્યાંથી લાવવાનો, બ્રહ્મ સત્તામાંથી. પછી તમે કહી શકો કે આવું છે.

એટલે પ્રકૃતિનો લય. પ્રકૃતિ આ કૃતિ છે. કૃતિ કોની? એક વિચારની. વિચાર એ કૃતિ. એ પહેલે વિચારની અંદર સૂક્ષ્મ ભાગ જે રહેલો છે તે કોનો છે? પૂર્યાષ્ટકનો છે. એટલે એને પ્રકૃતિ કીધી. "એ પ્રકૃતિનો લય હું પરમ તત્વમાં કરું છું." સતત આ ભાવ હોવો જોઈએ જ્યારે પણ આપણે. તો "આ પ્રકૃતિનો લય હું પરમ તત્વમાં કરું છું." આપણે જ્યારે શ્વાસ લઈએ અને પ્રકૃતિનું પરમાત્મામાં લઈએ, બરાબર? એટલે પ્રકૃતિ અને પરમાત્મા બે છે. હવે આ પ્રકૃતિને ઉપાડીને મેં પરમાત્મામાં પાછી મૂકવા માંડી એટલે શું થયું? એક થઈ ગયું પાછું. જે બે હતા એ બેના એક કરું છું પાછું પ્રકૃતિના નિયમથી. હવે હું પર છું એ સ્થિતિ ત્યાર પછી આવશે એટલે પ્રકૃતિનો કોઈપણ નિયમ પદ તમને લાગુ ના પડે.

જેમ આપણે કીધું ને કે, "ઉપર ધરતી અને નીચે આકાશ." પછી તો કે, "ઉપર આકાશ અને નીચે ધરતી." આ બે અલગ અલગ સ્થિતિઓની વાત કરીએ આપણે. પછી તો કે, "ધરતી છે જ નહીં, બધે આકાશ જ છે કેવળ." ધરતી દેખાયતી તે બ્રહ્મણા હતી. ધારણા કોઈ કલ્પનાની તમે લાંબો સમય સુધી કર્યા કરો તો ગઠ્ઠો બાજે, ને? આ બારી છે. બારી ઉપર કંઈ ના કરો છતાં પણ આ વાતાવરણમાં રૂમમાં રહેલી રજકણો લાગતા લાગતા લાગતા છ મહિને આ કાચ આવો ને આવો લાગે ચોખ્ખો. એની પર કેટલી રજ લાગે છે? એવી રીતે લાગ્યા જ કરતી હોય સતત. આ બધી કર્મની રજ છે. આ કર્મની રજ છે, બધી ઉડે જ છે ચારે બાજુ. તે તમારા મન પર આવીને ચોંટે છે. એના કારણે આખો આ સંસાર ખરડાયેલો છે. હવે આને ચોખ્ખું કરી નાખો, મન સાફ કરી નાખો. કંઈક એવું લગાડો કે આ ડસ્ટ ફ્રી થઈ જાય. આજકાલ એવા પેઇન્ટ આવે છે, ને? એશિયન પેઇન્ટ વાળાએ કાઢ્યા છે આવા તો.

હમ.

તો પાંચ પ્રાણ છે, એની આપણે વાત કરી. પાંચ તત્વો, પાંચ તત્વો, બરાબર? છઠ્ઠું પ્રાણ તત્વ અને સાતમો પરમ તત્વ, એની આપણે વાત કરી હતી. તો પાંચે પાંચ તત્વોનો એકબીજાની અંદર લય થતાં અંતે છેવટે તમને અંતરિક્ષ તત્વ મળશે. એ બધુંય પાછું ક્યાંથી આવ્યું છે? તો કે પ્રાણ તત્વ માંથી આવ્યું છે. બધું જ જે કંઈ બનેલું છે શેનાથી બનેલું છે? પ્રાણ તત્વ. એ પ્રાણ તત્વનું મૂળ કેવું હતું? તો કે અત્યંત મહાન, અખૂબ તેજસ્વી એવો પ્રાણ હતો જે હિરણ્ય ગર્ભના નામથી જાણીતો હતો. હમ, "સૃષ્ટિ સે પહેલે જો થા વો, સત નહીં થા, અસત ભી નહીં, અંતરિક્ષ ભી નહીં થા, વાયુ ભી નહીં." એ વાત આવીને ઉભી રહે. એટલે એ પ્રાણ એવો પ્રાણ હતો જે હિરણ્ય ગર્ભ હતો.

તો કે, "હમ કિસ દેવતા કી ઉપાસના કરે?" ત્યારે પેલો એને કહે છે કે, "તુમ ઉસ દેવતા કી ઉપાસના કર. તું હિરણ્ય ગર્ભ નહીં, તું ઉપાસના કરકે તો તારું કામ થશે." હવે હિરણ્ય ગર્ભ જે તને દેખાય છે તે નહીં, પણ એ ને એ જ, એ જે તને દેખાય છે તેની પાછળ જે છે, એટલે કે આના હોવાનું જે કારણ છે તેને તું જાણ. "તે તું છે" એવું જ્યારે તું જાણી જઈશ ત્યારે તારો સંપૂર્ણ કાબુ હિરણ્ય ગર્ભ ઉપર આવશે અને હિરણ્ય ગર્ભ ઉપર આવવાથી પાંચ તત્વો ઉપર આવશે. એટલે પછી તે સમુદ્રમાં તું ડૂબી નહીં જાય, શસ્ત્રો તને બાળશે નહીં ને, અગ્નિ તને બાળશે નહીં ને, પૃથ્વી તને દાંટી નહીં શકે. આકાશમાં તું આકાશ રૂપ બનીને ફર્યા કરતો હશે, પણ બીજા કોઈ તને જોઈ શકશે નહીં.

એવું કહે છે કે એક યોગી, દાખલા તરીકે તમે જો ધ્યાન કરતા હોવ આવી રીતના, અને એક બીજો વ્યક્તિ ધ્યાન કરે છે, માનવ. તો અમિત અને માનવને શોધી શકે નહીં અંતરિક્ષની અંદર. માનવ અમિતને શોધી શકે નહીં, અમિત માનવને જોઈ શકે નહીં અંતરિક્ષની અંદર. બંનેની ગુપ્તતા જળવાયેલી રહે છે બ્રહ્મ સ્વરૂપોમાં. બંને બે એક થઈ જાય એટલે બીજો જોઈ શકાય? બીજો દેખાય જ નહીં, સમજાયું? બે એક જ થઈ ગયા તો પછી બીજું કઈથી દેખાય? આ શોધવા નીકળ્યો છે બીજો, પણ મળે જ નહીં ને પછી તો. એટલા માટે એને જોઈ શકતો નથી. એટલે અમિતભાઈ અહીંથી આમ ઉડીને આમ જતા રહે, માનવ અહીં જ બેઠો હોય પણ એને જોઈ શકે નહીં. કારણ કે આ બી ત્યાં જ છે અને પેલો બી ત્યાં જ છે, તત્વ રૂપે બે જણા જોડાયેલા ત્યાં છે. એટલે આ શું કરે છે એની આને ખબર પડે નહીં. એટલી બધી અલિપ્તતા છે, અસંગતા છે આની અંદર, એવું કહે છે.

તો કે, "એ પરમ તત્વની જ તું ઉપ આસના કર." ઉપ આસન, આસન બેસવું, ઉપાસન. એની પાસે જઈને ઘડી પર બેસ એમ કહે છે એને. ઉપાસન ત્યાં જ બેસી જાય એમ નથી કીધું, "ઉપાસના કર" એમ કીધું. આજે શરૂઆત કરે છે તેના માટે કીધું, સાધકો માટે. એટલે ઉપાસના શબ્દ એમના માટે છે જે ઓલરેડી એક લેવલ પર પહોંચી ગયા છે અને પછી હવે જે બ્રહ્મની અંદર જવાના છે. તેમના માટે આસના શબ્દ નથી વપરાતો. એ ઉપાસના નથી કરતો હોતો પછી. એ તો પોતાની સ્થિતિ કરતો હોય છે ત્યાં આગાળે કે, "આ મારું પરમનેન્ટ રેસિડેન્સ છે." હવે પરમનેન્ટ રેસિડેન્સ હોવાથી એ ત્યાં જ રહેતો હોય છે. ઘરમાંથી ક્યારેક જ બહાર નીકળે છે: દૂધ લેવા માટે, બટાકા લેવા માટે, બ્રેડ લેવા માટે, પાણીની ડોલ અંદર ભરીને મૂકવા માટે. બાકી ઘરમાં જ રહેતો હોય છે પોતાના પરમનેન્ટ એડ્રેસ ક્યાં આગળ? તો કે બ્રહ્મ સ્વરૂપની અંદર.

ક્યાં આગળ? તો કે હિરણ્ય ગર્ભ સ્વરૂપની અંદર. ક્યાં આગળ? તો કે અક્ષરધામ ધામ અક્ષર સ્વરૂપની અંદર. "તદધામ પરમ મમ" વાળી જે વાત છે કે જ્યાં સૂર્ય પ્રકાશતો નથી, ચંદ્રનો પ્રકાશ પહોંચતો નથી, અગ્નિ...

જ્યાં પહોંચતો નથી તે જગ્યા કે જ્યાં આગળ વિચારો પણ શાંત થઈ ગયા છે, સ્થંભી ગયા છે, સ્થિર તે જગ્યા તદ્ધામ પરમ એ મારું પરમેનેન્ટ એડ્રેસ. એટલે આવી ઉપર વાસના કરતાં કરતાં માણસને ખરેખર શું થાય કે નહીં કોઈ વાસના, કોઈ જગ્યાએ એનું ચિત્ત વસે નહીં.

આ બધા વસુઓને લાવી લાવીને ઉપાધિ કરી. એને બહારનું બહુ સારું જોયું હતું કે આપણા ઘરમાં આવું એક હોય તો સારું. એટલે એને વસુને એક વસાવી દીધો, સમજ્યા? એવી રીતના કરી કરીને કેટલા વસુઓને વસાવે છે માણસ! અને એક એક વસુમાં પાછી આવી અનંત વાસનાઓ, ભલે એ વધે જ જાય, વધે જ જાય! તો આ બધી વાસનાનો ત્યાગ કરવાનો છે. વાસના હોવો જોઈએ આ બધાનો આપણો વાસ ક્યાં હોવો જોઈએ? ત્યાં હોવો જોઈએ. આપણામાં કોઈનો વાસ હોઈ શકે નહીં, સમજાયું? હા, આપણે બ્રહ્મમાં વાસ કરવાનો છે, નહીં કે આપણી અંદર કોકને વસાવવાના છે આપણે.

હવે એવું ક્યારે બનશે? ત્યાં જવું હોય તો એક કન્ડિશન છે: "ખાલી ખમ થઈ જા, પછી આવજે મારી પાસે." સંસારનો એક રજ માત્ર કણું, પરમાણુ પણ જો તારી અંદર હશે, ત્યાં સુધી તને બ્રહ્મની અંદર વાસ કરવાનો હક મળતો નથી. સંસારની છેલ્લી રજનો તું એમ કે ત્યાગ કરીશ, એ ક્ષણે તું બ્રહ્મની અંદર વાસ કરવાનો તું અધિકારી બની ચૂક્યો છું. ત્યારે તમને સાયોજ્યની પ્રાપ્તિ થશે, સાયોજ્ય મુક્તિ પ્રાપ્ત થશે, સાયોજ્ય સમાધિ પ્રગટી જશે સહજ રીતે, કંઈ જ કર્યા વગર. બસ એમ જ, આમ બેઠો હશે ને, તો આમને આમ જ થઈ ગયો હશે, એવી સ્થિતિ આવશે.

કારણ કે આ ક્યાંય ના વસ્યો, એટલે પછી હવે શું થશે? તો કે, "અણુ અણુ મહી વાસ તારો." હવે દરેક અણુની અંદર તું વસી જઈશ. તું એટલો મોટો, એટલો સૂક્ષ્મ, એટલો મહાન બની જઈશ. તારો મહિમા એટલો બધો વધી ગયો હશે કે તું અણુ અણુઓની અંદર વસી ગયો. એટલે તું કહે, "અગ્નિ તત્વ?" તો કે, "હા, એમાંય હું જ છું." "વાયુ તત્વ?" તો કે, "હા, એમાંય હું જ છું." એવું જે ઋષિમુનિઓ કહેતા હતા, તેનો આધાર આ છે.

તો એના માટે શું થવું જોઈએ? તો કે, વૃત્તિઓ જે છે, વૃત્તિ આવૃત્તિ. વિચારોની ની આવૃત્તિ આમ આમ જે થયા જ કરે છે, થયા જ કરે છે, તેને તું જો. પેલા કોમ્પ્યુટરના સ્ક્રીન પર એવું હોય છે ને? આપણે એક ફાઈલ દાખલા તરીકે ક્લિક કરીએ, પછી આમ ગોળ ગોળ ગોળ ગોળ ફર્યા જ કરે, ક્યાંય શોધીને ક્યાંય શોધીને ફર્યા કરે, પંદર આંટા મારે, પછી ખુલે આખી ફાઈલ.

હવે મશીન લેંગ્વેજમાં એનું પ્રોસેસિંગ ભલે ગમે તે રીતે ચાલતું હશે, પણ આ એક સમજવાની વાત છે કે તમે પંદર વખત કોઈક એક વિચારની આવૃત્તિ કરો, પછી વિચારની સ્પષ્ટતા તમને થાય છે. અને બહુ જ ગીગાબાઇટની કોઈક મોટી ફાઈલ જો તમારે ખોલવાની હોય ને, તમે એક વખત ક્લિક કર્યું હોય, તો એક વખત ક્લિક કરીને પછી સૂઈ જવાનું બે-ત્રણ દિવસ માટે. ચોથે દિવસે જ પછી પાછું એ ફાઈલ ખુલી હોય ઓટોમેટીક, જેમ એવી રીતે.

એવી રીતે જ્યારે તમે બ્રહ્મ પર ક્લિક કરો છો, એટલે સિલેક્ટ કરો છો કે "બ્રહ્મ, બ્રહ્મ સ્થિતિ, બ્રહ્મવિચારા" તે બધું. તો આ કરી અને પછી બાકીનું બધું સંસારી ખટપટ બંધ કરી દેવાનું. તો તમે ત્યાં આગળ પહોંચી ગયા હશો. ત્રીજે દાડે, ચોથે દાડે, જેમ આમાં ખુલે છે ફાઈલ, તેમ તમારી સામે બ્રહ્મ ખુલી ગયો હશે, બિલકુલ કે "હું આ છું."

એટલે દાદા કહેતા હતા કે, "ડખો ડખલ બંધ દે." હવે એક વખત ક્લિક કર્યા પછી તમે પાછું ફરી ક્લિક કરો, પાછું આ બીજું કંઈક બટનો દબાવો, વળી પાછું ફરી ક્લિક કરો, તો એવું કરો તો એ કેટલા ટાઈમ લેશે એ ફાઈલ ખુલતા? બહુ સિમ્પલ વાત છે યાર, સમજી ગયા? મને આવું સમજાયું.

એટલે અસંગ વૃત્તિઓનો જ્ઞાતા-દ્રષ્ટા બન. તું કહે છે, "જ્ઞાતા-દ્રષ્ટા." પહેલા તું દ્રષ્ટા બનીશ, પછી તું જ્ઞાતા બનીશ. તું કોઈપણ વૃત્તિને તું પહેલા જુઓ. તારી પોતાની આ વૃત્તિ નથી એવું તું જાણ કે આ બધું મારું નથી. હું આમાં ક્યાંય નથી એવું નક્કી કર. અને એવું થશે ત્યારે તું શું? તો કે, અસંગ હશે, અનાશક્ત હશે, નિરાકાર હશે, સૂક્ષ્મતાની અંદર.

અરે, તારો વિચાર તો કે, "આ બધું કોના આધારે છે?" એવો તમને વિચાર આવે. "આ બધું કોના આધારે ચાલી રહ્યું? હું કોના આધારે છું? આ બધું કેવી રીતે ચાલી રહ્યું?" સતત એવા જ્યારે અધિષ્ઠાનના વિચારો ઉપર આવશે, ત્યારે અનુભવ આવશે કે "સૂર્ય અને ચંદ્રનું તેજ પણ હું જ છું," કે "હું આટલો અનંત છું, આટલો વ્યાપી છું." એવું ખબર પડશે.

અને મારા કર્મ નથી, એટલે હું વિચાર નથી કરતો. તો પછી મારું કર્મ પણ નથી. મનુષ્યને વિચાર આવે છે, દેવોને વિચાર આવતા નથી. દેવોને વિચાર આવતા નથી. એમને તો ખાલી પૂર્યા સ્ટક જ છે. એટલે એમની સામે ફ્લેશ થાય છે કે "આ કરવાનું છે આ ટાઈમે." એમને એ પૂરું કરવાનું છે, એ એમનો ભોગ છે, વિકલ્પ નથી એમની પાસે.

તમે ૧૦૮ મણકાની માળા ૩૨,૦૦૦ ફેરવી, એટલે એને વિધાન છે કે, "ભાઈ, આટલું કોક કરે એટલે તારે જઈને વરદાન આપવું પડે." એ બંધાયેલા. તમારે પ્રગટ થવું પડે. એટલે જેવા તમારે ૩૨,૦૦૦ માળા પૂરી થવાની થઈ ને, તે તરત જ ત્યાં આગળ એને પેલાને ફ્લેશ પહોંચી જાય કે, "ભાઈ, અમિતભાઈએ સાધના એમની પૂરી કરી છે. જા, પહોંચ, જઈને વરદાન આપ." એનું કર્મ છે તમારા સાથે બંધાયેલું, જો જોડાયેલું. એટલે એ આવીને તરત તમારી સામે પ્રગટ થાય, તમને વરદાન આપી દે. તમારું કામ પૂરું થઈ ગયું, એનું કામ પૂરું થઈ ગયું. બે છૂટા.

એટલે એમને વિચાર નથી તેઓને. એમને આવી રીતના ફ્લેશીસ જ આવે અને એ કરવાનું એમણે. બાકી એમનોય ભોગવટો અને આપણો ભોગવટો. પણ આપણે વિચાર આવે છે, વિકલ્પો પેદા થાય છે. એટલે દૂધ લેવા ગયો હોય અને પછી દોણી લઈને દોડવા માંડે, એકદમ જ દૂધ બાજુ પર ફેંકી દઈને. એવું કોણ કરી શકે? તો કે, એકલો માણસ જ શકે. કોઈ જાનવર બી આવું નથી કરતું, સમજ્યા?

કેટલા એવા ફેમિલી છે કે જેની અંદર પેલો માણસ હોય, તેને વાઇફ એને ઘરેથી પૈસા આપીને મોકલે એના હસબંડને કે, "જા, છોકરાને પેલું એ થયું છે, દૂધ લઈ જા." તો પેલો દૂધની...

દુકાને જવાની બદલે સીધો દારૂની દુકાને જઈને પહોંચ્યો હોય, ગટકાઈને પછી ઝૂમતો ઝૂમતો જ પાછો ઘેર આવે. એવું કેટલી જગ્યાએ થાય, તમે જુઓ.

અને કોઈ ગાય બી એવું નથી કરતી કે અહીંયા આગળ ઘાસ પડ્યું હોય તો અહીંયા આગળ જ ખાય. અને જો એનું પેટ ભરાયેલું હોય તો એ જુએ સુધા નહીં અને જતી રહે કે એને જે ખાધેલું છે એ સફીયન્ટ છે.

અને માણસ પોતાનો નથી, છતાંય બહાર પડેલો રૂપિયો જુએ એટલે તરત ફટ દઈને એમ થાય કે "ચલો, લઈ લઉં." અત્યારે આ વિકલ્પ એનામાં પેદા થાય છે. એટલે આ વિકલ્પવાળી જે આખી વૃત્તિ છે, તેના કારણે બધી સંસારિક ગરબડો ઊભી થઈ ગઈ છે.

એવું જ્યારે આપણને સમજાવવાનું શરૂ થશે, તો આપણે મૂળ માર્ગે વધારે ઝડપથી સારા આગળ જઈ શકીશું. તો આપણને કેવું થાય? તો કે "શાશ્વત શાંત હોવા જોઈએ." આપણે હંમેશા શાંત. શાંત એટલે અનડિસ્ટર્બ. બધું નીચે ગમે તેટલું હાલતું હોય, કઈ હાલે નહીં.

"સુગંધિત તેજ છું." ઇનફેક્ટ, આ એક સરસ નાનકડું મેડીટેશન હોઈ શકે. કરવું છે?